Kategorie
F

Francesetti Gianni, Roubal Jan, Teoria pola we współczesnej terapii Gestalt, część 1: Modulowanie obecności terapeuty w praktyce klinicznej (tekst)

Niniejszy artykuł jest pierwszym z dwóch tekstów mających na celu zbadanie implikacji teorii pola we współczesnej terapii Gestalt. Przedstawiamy tu definicję teorii pola, na której się opieramy; w szczególności definiujemy pole fenomenalne, pole fenomenologiczne i pole psychopatologiczne. Następnie badamy implikacje tych rozróżnień w psychopatologii i praktyce klinicznej. Opisujemy wytyczne do zastosowania teorii pola w praktyce terapeutów, aby modulować sposób ich obecności na sesji w celu wspierania procesu zmiany. Kończymy ilustrującym przykładem klinicznym. Teoria, którą przedstawiamy w tym artykule jest sposobem na zajęcie się, z perspektywy terapii Gestalt, relacyjnymi zjawiskami, które psychoanaliza nazwała “przeniesieniem i przeciwprzeniesieniem”. Nasze rozumienie opiera się jednak na innej epistemologii, radykalnie relacyjnej i opartej na teorii pola, która traktuje self i Drugiego jako nieprzerwane, niekończące się i stale wyłaniające się procesy.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Źródło

Artykuł ukazał się w Gestalt Review, Vol. 24, No. 2, 2020.

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Teoria_pola3.pdf

Na obrazku Carlos Orozco Romero, Sueño

Kategorie
F

Francesetti Gianni, Zawieszeni na chwiejnym rusztowaniu, zabezpieczamy się naszymi fiksacjami. Fenomenologiczne i gestaltowskie badanie doświadczeń obsesyjno-kompulsywnych (tekst)

Celem tego rozdziału jest eksploracja doświadczenia tych, którzy cierpią na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD), z myślą o wsparciu klinicystów w prowadzeniu terapii. To badanie opiera się na bezpośrednim doświadczeniu klinicznym i istniejącej literaturze, a w szczególności stanowi koncepcyjne odniesienie do metod fenomenologicznych (Moustakas, 1994; Spinelli, 2005, Ratciffe, 2015, Gallagher and Zahavi, 2018), psychiatrii fenomenologicznej (Jaspers, 1963, Borgna, 1989, Galimbertii, 1979; Callieri, 2001), empirycznych metod psychologii Gestalt (Asch, 2004), i do teorii i praktyki terapii Gestalt (Perls, Hefferline and Goodman; 1951, Spagnuolo Lobb, 2013a; Robine, 2016; Bloom, O’Neiill, 2014; Jacobs and Hycner, 2009; Francesetti, Gecele and Roubal, 2013; Vazquez Bandid, 2014).

Tłumaczenie

Justyna Flynn

Redakcja/Korekta

Daina Kolbuszewska

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/OCD-Gianni-akceptacja.pdf

Na obrazku: Anxiety, Edvard Munch, 1894

Kategorie
R

Rejniak Katarzyna, Wybrane obszary metody Gestalt jako narzędzia poszerzania perspektywy w superwizji uzależnień (tekst)

Superwizja jest spotkaniem Ja–Ty w spawie Ty–On. Jest wsparciem dla pracy drugiego z trzecim z udziałem pierwszego czyli superwizora. Jest „tańcem”, w którym wsłuchujemy się w muzykę kontaktu terapeutycznego i wybieramy ruchy, które superwizant będzie ćwiczył ze swoim klientem. Jest wsparciem wspierającego z intencją rozwoju klienta. Jest więc złożonym procesem, sztuką ujmowania wielu uczestników z ich własną interpretacją tego, co wnoszą, tego, jak to rozumieją, jak mogą bądź chcą z tego skorzystać. Jest też sytuacją trójkąta, który tworzy ramę dla oparcia dwóch boków. Kontaktem bez kontaktu.

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/KasiaRejniak.pdf

Na obrazku: Marxism Will Give Health to the Sick, Frida Kahlo, 1954

Kategorie
V

Vázquez Bandín Carmen, Emocje, które krzyczą w ciele: psychosomatyczne fenomeny według terapii Gestalt (tekst)

W niniejszym artykule będziemy starali się wyjaśnić, w świetle teorii i praktyki terapii Gestalt, co to podejście ma do zaoferowania w odniesieniu do cierpienia psychosomatycznego.

Tłumaczenie:

Marta Szmania-Deierling, Ula Krasny

Redakcja/Korekta

Marta Rommel

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Carmen2.pdf

Na obrazku: Women, Carlos Orozco Romero, 1939

Kategorie
R

Rudzińska Beata, Gestaltowska teoria self jako narzędzie pracy w procesie terapeutycznym transpłciowego klienta (tekst)

Cel niniejszej pracy to sprawdzenie, jak temat tożsamości płciowej i dysforia płciowa klienta wpływają na sekwencje wyodrębniania się self w procesie terapeutycznym w ujęciu Gestalt oraz jak klient i terapeutka współtworzą relację, poruszając się w obrębie trzech granic kontaktu: id, ego i osobowości. Tekst opiera się na doświadczeniu pracy podczas niespełna dwuletniego procesu terapeutycznego z osobą transpłciową.
Istotnym faktem, który wpłynął na kształt i dynamikę relacji klient-terapeuta w tym przypadku, było kryterium pierwszego doświadczenia. Dla terapeutki był to pierwszy transpłciowy klient w gabinecie, dla klienta to był pierwszy proces psychoterapeutyczny, na który się zdecydował. To doświadczenie „nowości” było zarazem wspierające w kontakcie, jak i blokujące go. Szły za nim ekscytacja, ciekawość, ale też niewiedza, lęk i pewne uprzedzenia.
Praca z klientem cierpiącym z powodu niezgodności płciowej wymagała od terapeutki lawirowania w trzeciej granicy kontaktu, gdzie do głosu dochodzą przede wszystkim funkcje osobowości, jak również nastręczała trudności w ucieleśnianiu i fizycznym ugruntowywaniu zarówno u siebie, jak i klienta. Praca ta wymagała nieustannej estetycznej uważności i sprowadzania relacji do tu i teraz poprzez zatrzymywanie się w sekwencjach: pre-kontakt i kontaktowanie, co ostatecznie zainicjowało u klienta proces integracji umysł-emocje-ciało.

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/BeataRudzinska.pdf

Na obrazku: Dysphoria, FTM Art And Writing, źródło: https://dysphoriaart.tumblr.com/

Kategorie
J

Jacobs Lynne, Etyka kontekstu i pola: Praktyka troski, inkluzji i otwartości na dialog (tekst)

Po wydarzeniach 11. września 2001 roku starałam się zrozumieć nienawiść i negację inności. Nie próbuję odgadnąć faktycznych myśli i uczuć osób, które porwały samoloty i zaplanowały całe zdarzenie, jednak efekty tych działań można z łatwością odczytać jako nienawistne, jako wrogą negację. Zainteresowałam się tym zjawiskiem nie po to, by lepiej zrozumieć porywaczy, ale ze względu na to, że wydarzenia tamtego dnia zaczęły wpływać na moją pracę z klientami. Niesmakiem napawa mnie świadomość, że zaczęłam nienawidzić i negować niektórych z moich pacjentów. 

Tłumaczenie:

Marta Szmania-Deierling

Korekta/Redakcja:

Ula Krasny

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Jacobs_kontekst.pdf

Na obrazku: fragment Dialogue, Max Pechstein, 1920

Kategorie
G

Gillespie John, Władza i pozycja: czy to czas, by powściągnąć fenomenologiczny imperializm Gestaltu na rzecz bardziej “pokornego wobec pola” obrazu self?

Celem tego krótkiego artykułu jest zaproponowanie takiej modyfikacji naszej koncepcji “self” w Gestalcie, aby położyć większy nacisk na nasze umiejscowienie w ramach większej całości lub konfiguracji ludzkości, a relatywnie mniej zajmować się fenomenologią osobistą. By posłużyć się przykładem: fenomen rasizmu, często wskazuje na to, co nie mieści się w świadomości osób zajmujących uprzywilejowane, białe pozycje. Tak więc w badaniu rasizmu – jak również wszystkich form uprzywilejowania – sugeruję, abyśmy położyli większy nacisk na to, gdzie dana osoba jest umiejscowiona w danym polu, a stosunkowo mniejszy na to, co może być bezpośrednio fenomenologicznie dostępne. Proponuję skupić się na sytuowaniu w ramach pojęcia “self” rozumianym jako “self wynikające-z-pola”. Mam przez to na myśli self, które jest częścią większej całości i które zawsze pozostaje w kontakcie z tymi większymi całościami. Postuluję “poszerzenie soczewki” – od “self”, które powstaje poprzez kontakt z tym, co jest mu bliskie lub przyległe (granica kontaktu organizm-środowisko wyrazista w PHG), do “self” istniejącego również w relacji do “wszystkich innych rzeczy i istot”, w tym tych, z którymi może nie być “pozornie bezpośredniego” kontaktu. Moja propozycja dostosowuje “self” do rozumienia “ekologicznego”, które uznaje ostateczną nierozerwalność naszego związku ze wspierającą nas planetą Ziemią. Uświadamia pilność potrzeby gatunku ludzkiego, aby rozwijać nasze “selfy” w łączności  ze wszystkim, co jest częścią tej globalnej całości, ORAZ w przyspieszonym tempie, jeśli mamy to zrobić na czas, aby dać naszemu gatunkowi szansę na przetrwanie.

ŹRÓDŁO:

New Gestalt Voices, Edition 7 | January 21, s. 58-65

http://newgestaltvoices.org/wp-content/uploads/2021/02/New-Gestalt-Voices-Edition-7-.pdf

TŁUMACZENIE:

Ula Krasny

REDAKCJA/KOREKTA:

Anna Natasza Górecka

ODNOŚNIK:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/John_Gillespie.pdf

Na obrazku: Jammie Holmes, Black People in Front of White House, 2019

Kategorie
R

Rommel Marta, Elementy psychofizjologii traumy – przydatne dla psychoterapeutów Gestalt (wideo)

Nagranie przygotowane przez Martę Rommel na temat psychofizjologii traumy.

Kategorie
M

Mierkowski Piotr, Jak zadbać o siebie w tak przerażającej i tragicznej sytuacji, aby móc kontynuować pomaganie innym i nie zwariować (tekst)

Ponieważ coraz więcej moich klientów, kolegów, superwizantów i studentów wyraża swoją rozpacz i strach w obecnych niezwykle wymagających czasach, gdy tylko zaczęliśmy wychodzić z pandemii a zarazem mamy do czynienia z inwazją na Ukrainę i rosnącą perspektywą wojny w Europie, pomyślałem o przypomnieniu, że w takich czasach dbałość o siebie nie jest wcale egoistyczna, lecz niezbędna. Oto kilka starych i dobrze znanych wskazówek, jak można troszczyć się o nasze zdrowie psychiczne, abyśmy mogli nadal wspierać naszych klientów, bliskich czy uchodźców z Ukrainy, aby oni też mogli zadbać o swoje zdrowie psychiczne, nawet w tak ciężkiej sytuacji jak teraz.

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/How-self-care-po-polsku.pdf

Na obrazku fragment Khvylya Olha Pilyuhina

Kategorie
F

Fernandez Claudia & Rubio Eduardo, Eros jako ruch ku Drugiemu (tekst)

Cierpienie i ból to głębokie ludzkie doświadczenia, które wymagają naszej uwagi; mogą one być przekształcone w coś nowego podczas psychoterapii. Ten artykuł odwołuje się do znanego mitu Platona opisującego Erosa jako ruch duszy w kierunku Dobra i Piękna (Uczta, 206e-207a); odniesiemy ten mit do kluczowego gestaltowskiego konceptu self jako procesu współtworzonego (ruchu ku) na granicy kontaktu (Perls, Hefferline & Goodman, 1980). Eros (opisany w Uczcie) odziedziczył biedę i “brak” po swojej matce (Penia) ale również  siłę, pragnienie i bogactwo po swoim ojcu (Poros). Eros jest jednocześnie bogaty i biedny, a ta dwoistość pozwala mu poruszać się od jego potrzeby (brak) ku dobru i pięknu (bogactwo). 

Źródło:

NEW GESTALT VOICES, Ed. 4, January 2019, s. 26-32

Tłumaczenie:

Justyna Flynn

Redakcja/Korekta:

Marta Szmania-Deierling

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/EROS-jako-ruch-ku-Drugiemu.pdf

Na obrazku: The song of love, Rene Magritte, 1948