Kategorie
G

Greenberg Elinor, Wprowadzenie do adaptacji narcystycznych (wideo)

Webinar został zorganizowany w ramach projektu Rady Studentów Instytutu Gestalt

Tłumaczenie:
Agata Szymków

Kategorie
G

Greenberg Elinor, 7 mitów na temat narcystycznego zaburzenia osobowości (tekst)

Nie daj się zwieść fałszywym wiadomościom o narcyzach krążącym po Internecie.

Artykuł przetłumaczony w ramach projektu Rady Studentów Instytutu Gestalt

Tłumaczenie

Artur Przyjałgowski

Odnośnik

https://drive.google.com/file/d/18k14jnr3asXHQdWZZpP6W5G5_PsTAbgK/view?usp=sharing

Kategorie
G

Greenberg Elinor, Co ludzie powinni zrozumieć o schizoidalnym zaburzeniu osobowości (tekst)

To trudne do zauważanie zaburzenie osobowości, które może rujnować życie.

Artykuł przetłumaczony w ramach projektu Rady Studentów Instytutu Gestalt

Tłumaczenie

Ula Krasny

Odnośnik

https://drive.google.com/file/d/1WX4ykKw3cTmwEJHTcvQIprEbcEfBlNEh/view?usp=sharing

Kategorie
G

Greenberg Elinor, Czy padłeś, padłaś ofiarą narcystycznej triangulacji? (tekst)

Co musisz wiedzieć, gdy w Twojej relacji pojawia się trzecia osoba.

Artykuł przetłumaczony w ramach projektu Rady Studentów Instytutu Gestalt

Tłumaczenie

Aleksandra Reiss

Odnośnik

https://drive.google.com/file/d/1bMTd4eMXAVCpMR4K0GoVatH4vtkW3yX8/view?usp=sharing

Kategorie
G

Greenberg Elinor, Czy terapia par jest skuteczna gdy jeden z partnerów jest narcyzem? (tekst)

Czemu klasyczna terapia z reguły nie działa w parze.

Artykuł przetłumaczony w ramach projektu Rady Studentów Instytutu Gestalt

Tłumaczenie

Justyna Flynn

Odnośnik

https://drive.google.com/file/d/1DFHh95xOqInyc_7vblBYp0iN-HsVBxGL/view?usp=sharing

Kategorie
G

Greenberg Elinor, Jak zaburzenia schizoidalne wpływają na relacje intymne (tekst)

Kiedy bliskość wydaje się pułapką, rozwiązaniem stają się częściowe relacje.

Artykuł przetłumaczony w ramach projektu Rady studentów Instytutu Gestalt

Tłumaczenie

Ula Krasny

Odnośnik

https://drive.google.com/file/d/1fnljLyeuwYmFGyEWICASPAmtPYFIJYK4/view?usp=sharing

Kategorie
G

Ginger Serge, Naukowe uwarunkowania terapii Gestalt (tekst)

Fragment:

W ciągu kolejnej godziny spróbuję przekonać Was, że kapitalna intuicja naszych przodków i założycieli terapii ciała, w szczególności terapii Gestalt jest obecnie potwierdzona przez istotne odkrycia naukowe w dziedzinie neuronauki w ostatnich dwudziestu latach. Jedna godzina jest wystarczająca aby rozwinąć dowód – chociaż ciągle jest często nieznany.

Usłyszymy dlaczego terapie ciała okazały się daleko bardziej dogłębne, szybsze w działaniu i efektywniejsze/trwalsze niż psychoterapie opierające się w gruncie rzeczy o słowa takie jak psychoanaliza, tradycyjna analiza transakcyjna i NLP…
Każdy kontakt lub ruch ciała mobilizuje prawą półkulę mózgową, która jest bezpośrednio połączona z głębokim obszarem limbicznym emocjonalnej części mózgu – poprzez „perforant pathway” (szlak kojarzeniowy), pierwotne połączenie synaptyczne – które nie znajduje odpowiednika w lewej półkuli mózgowej (odpowiedzialnej za słowa i racjonalność/słownej i racjonalnej).
Wszystkim emocją towarzyszy wytwarzanie konkretnych neuroprzekaźników (aktualnie jesteśmy w stanie rozróżnić około 100), które kształtują nastrój i myśli. Większość neuroprzekaźników przemieszcza się w środku mózgu i wewnątrz ciała każdego człowieka, ale niektóre z nich rozprzestrzeniają się na zewnątrz, do środowiska i dlatego „dotykają” tych w pobliżu, w szczególności psychoterapeutów: mówię tu o sławnych feromonach – które tworzą tzw. „6 zmysł”, zmysł chemiczny, jeden z elementów tego, co nazywamy często „intuicją”.

Odnośnik

https://gestalt.edu.pl/artykuly/naukowe-uwarunkowania-terapii-gestalt/

Kategorie
G

Gołaszewski Filip, Intersubiektywność w ujęciu Martina Bubera i Edmunda Husserla. Porównanie teorii (tekst)

Fragment

Artykuł ma na celu porównanie stanowiska Martina Bubera i Edmunda Husserla w kwestii intersubiektywności. Filozofia dialogu niekiedy wchodziła w polemikę z Husserlowską fenomenologią (Święcicka 1993: 8). Ślady konfrontacji możemy odnaleźć również na kartach pism Martina Bubera. Porównując obie teorie, skupiam się przede wszystkim na dwóch tekstach, którymi są Ja i Ty oraz Medytacje kartezjańskie. Chociaż Ja i Ty pochodzi z 1923 r., a Medytacje kartezjańskie ukazały się w roku 1931, w pierwszej kolejności przyglądam się koncepcji Husserla. Powodem jest fakt, że filozofia Husserla i pierwsze sformułowania fenomenologii historycznie wyprzedzają projekt Bubera. Najwcześniejsze dzieło Husserla o nastawieniu fenomenologicznym, czyli Badania logiczne, pochodzi z lat 1900–1901. Prawdopodobnie Buber miał dostęp do wczesnych tekstów Husserla, a szereg twierdzeń występujących w Ja i Ty można odczytywać jako atak przeprowadzony na teorię transcendentalnej podmiotowości oraz główne założenia fenomenologii (Doktór 1992: 36). Obraz fenomenologii ulega zmianie w późnym okresie twórczości Husserla, w którym zostają poruszone wątki relacji, Innego oraz intersubiektywności (Zahavi 2014: 144). Dopiero spojrzenie na fenomenologiczne opracowanie tych problemów umożliwia rzetelne odniesienie do ich krytyki sformułowanej przez filozofię dialogu.W tytule umieściłem pojęcie „intersubiektywność”, które kojarzone jest raczej z terminologią Husserlowską. Można jednak przyjąć, że ów termin opisuje te samo doświadczenie, o które chodzi Buberowi. Przy czym u obu myślicieli całkowicie inna jest jego ekspozycja. Buber posługuje się pojęciem „relacja” i wskazuje na różne warianty, w których relacja może występować. Husserl podchodzi do zagadnienia intersubiektywności od strony fenomenologicznej konstytucji i przedstawia kolejne szczeble ekspozycji fenomenu. Chociaż w obu koncepcjach rzecz dotyczy między innymi wzajemnego stosunku człowieka do drugiego człowieka, to jednak opracowanie zagadnienia jest zupełnie różne, poczynając od samej warstwy językowej. W pierwszej kolejności przedstawiam zatem Husserlowską koncepcję intersubiektywności, a następnie Buberowskie ujęcie tego zagadnienia. Na zakończenie wysuwam kilka wniosków, które z przeprowadzonego zestawienia mogą wypływać dla obu teorii.

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj: http://journals.pan.pl/Content/94556/mainfile.pdf?handler=pdf

Kategorie
G

Gendek Monika, W poszukiwaniu bezpiecznej bazy. Fenomen przywiązania w psychoterapii (tekst)

Fragment

Gdy zaczęłam zastanawiać się, co jest dla mnie kluczowym fenomenem terapii, odpowiedź przyszła dość szybko. Zdecydowanie jakość relacji z klientem, a figurą – specyfika relacji przywiązania. Poczułam ciekawość i ekscytację. Swoje poszukiwania rozpoczęłam od zapoznania się z literaturą związaną z teorią przywiązania w różnych paradygmatach psychoterapeutycznych. Bardzo poruszyły mnie wyniki badań z zakresu neuronauki jednoznacznie wskazujących na to że psychoterapia działa, zmienia mózg klienta i jego jakość życia i w związku z tym może pozytywnie wpływać na jakość przywiązania. Wyniki badań, które dowodzą, że bieżące doświadczenia mogą kształtować mózg osoby dorosłej, podobnie jak mózg rosnącego dziecka, były dla mnie w kontekście klinicznym bardzo inspirujące. Dowiedziałam się, że nowe przeżycia w terapii nie tylko prowadzą do powstania nowych połączeń nerwowych, lecz także modyfikują fizyczną strukturę mózgu. Okazuje się, że indukowane z zewnątrz poczucie bezpieczeństwa wpływa na funkcje regulacyjne schematu emocjonalnego i pozytywnie kształtuje zdolność do radzenia sobie z cierpieniem. Odkrycie plastyczności układu nerwowego sugeruje więc, że odtworzenie matrycy przywiązania jest możliwe.

Fascynuje mnie fakt, że psychoterapeuta, poprzez pracę na rzecz bezpiecznego przywiązania, wspiera klienta nie tylko w zakresie regulacji emocji i zachowania, ale także odzyskania homeostazy na poziomie endokrynologicznym oraz autonomicznego i ośrodkowego układu nerwowego. Przebywanie w towarzystwie osoby, której ufamy prowadzi do wzrostu poziomu dopaminy i endogennych opioidów – wykazuje zatem działanie nagradzające, a nawet przeciwbólowe. Relacja w bezpiecznym kontakcie leczy.

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Data publikacji

2017

Obraz

Mother with daughter, Paul Mathiopoulos

Kategorie
G

Gendek Monika, W poszukiwaniu dzikiego self (tekst)

Fragment

Do napisania artykułu o ekoterapii Gestalt i dzikim self zainspirowała mnie praca z klientami na łonie przyrody i spotkania w gronie gestaltystów z naturą w tle. Lektura tekstów o ekoterapii, ekopsychologii, ekofilozofii, oprócz poszerzania merytorycznej wiedzy, dała mi poczucie, że pracuję we wspólnocie ludzi, którzy mają „zielone serca”. „Nie jestem sama” – te słowa wyraźnie we mnie wybrzmiały podczas konferencji EAGT w Taorminie, gdzie byłam uczestnikiem warsztatu prowadzonego w duchu ekoterapii Gestalt. Tam też dowiedziałam się, że jestem… ekoterapeutką.

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Data publikacji

2018