Kategorie
P

Philippson Peter, Praca z seksualnością w psychoterapii Gestalt (wideo)

Webinar Rady Studentów Instytutu Gestalt w Krakowie. Peter Philippson na temat “Praca z seksualnością w psychoterapii Gestalt”

Kategorie
P

Pełko Maria, Rozwiązanie w relacji (tekst)

Fragment

Na kilku przykładach z gabinetowej praktyki chcę pokazać, jak fenomen w postaci ciąży terapeutki może wpływać na relację, a ta z kolei – na proces terapeutyczny klienta. Na wstępie odrobina teorii, która posłuży mi za tło – przybliżenie tego, czym w duchu Gestaltu jest relacja.

W procesie psychoterapii wyróżnia się dwa wymiary: praktyczny, na który składają się różnorodne techniki terapeutyczne, oraz relacyjny, który zawiera w sobie całą gamę uczuć i postaw, jakie pojawiają się w wyniku interakcji terapeuty i klienta, oraz sposób ich wyrażania (Gelso, Hayes, 2005). Również w terapii Gestalt poza aspektem teoretycznym oraz bogatą metodologią, niezmiernie ważnym obszarem jest tworząca się w gabinecie terapeutycznym relacja oraz liczne fenomeny, które ją transformują. Terapeuta Gestalt wierzy, że realny i oparty na wzajemności kontakt może prowadzić do zmiany. Relacja terapeutyczna jest procesem – zmienia się i wzbogaca obie osoby.

Tym, co wyróżnia relację terapeutyczną w nurcie Gestalt od innych podejść jest prezentowana przez terapeutę postawa Ja-Ty (ib.). Fundamentem tego założenia jest myśl filozofa dialogu – Martina Bubera. W wyniku swych doświadczeń i pracy doszedł on do wniosku, że jedyną drogą do rozwoju podmiotowości człowieka jest doświadczenie autentycznego spotkania dwóch osób (Buber, 1992). Tak sam autor mówi o stawaniu się Ja w kontakcie z Ty:

Naprzeciw pojawia się i znika, wydarzenia relacji gęstnieją lub rozpraszają się, a w tej przemienności zarysowuje się i rośnie za każdym razem świadomość niezmiennego partnera, świadomość Ja. Nadal wprawdzie ukazuje się on w splocie relacji, w odniesieniu do Ty (…), aż wreszcie pękną wiązania i Ja przez chwilę stanie naprzeciw siebie, odłączonego, jak gdyby naprzeciw Ty, aby niebawem wziąć siebie w posiadanie i odtąd świadomie wchodzić w relacje (ib.).

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Kategorie
P

Paruzel-Czachura Mariola, Psychoterapia Gestalt i jej ontologiczne źródła (tekst)

Fragment

Jak stwierdza Latner, „terapia Gestalt zaczyna się od natury” [Latner 1986, 10], tę zaś Perls ujmował z perspektywy holistycznej, całościowej. Perls stał także raczej po stronie subiektywizmu i empirycyzmu. Subiektywizm przejawiał się w rozpoczęciu pracy nad świadomością, skierowaniu się do wnętrza jednostki. Poglądy Fritza na naturę świata były powiązane z rolą świadomości. Pisał on, że sama „rzeczywistość jest niczym innym tylko sumą wszelkiej świadomości” [Perls 2002, 38]. Uważał również, że przede wszystkim dzięki zmysłom mamy możliwość poznania tego, co nas otacza. Fritz czerpał inspiracje z myśli Smutsa, twórcy Holism and Evolution [1926]. Redukcjonizm głosi, że całość może być sprowadzona do jej fundamentalnych części. Holizm sprzeciwia się temu stanowisku. Samą ideę przewagi całości nad sumą części można odnaleźć już w Metafizyce Arystotelesa czy hellenistycznej szkole stoików, gdzie „pierwsze praktyczne ćwiczenie fizyki będzie polegało na uznaniu się za część Całości” [Hadot 2000, 181]. Jak wyjaśnia Żłobicki [2008], holizm u Smutsa opierał się na trzech założeniach. Filozof uważał, że w doświadczaniu świata uczestniczą wszystkie zmysły. Doświadczenie to ma zawsze charakter całościowy, jest to wyraz porządku świata. Według Żłobickiego, dobrze oddaje istotę holizmu gestaltowska metafora róży. Żaden z elementów kwiatu, ani kolce, ani płatki, nie oddadzą tego, czym jest róża jako całość. Dopiero holistyczne doświadczenie róży pozwoli nam dostrzec jej piękno i wyjątkowość.

Odnośnik

Link do artykułu: https://www.researchgate.net/publication/264156566_Psychoterapia_Gestalt_i_jej_ontologiczne_zrodla

Kategorie
P

Paruzel-Czachura Mariola, Etyczne uwarunkowania psychoterapii Gestalt (tekst)

Fragment

Każda szkoła psychoterapeutyczna ma pewną wizję człowieka, który stanowi główny przedmiot jej badań, oraz pośrednio wizję świata jako miejsca, w którym człowiek egzystuje i bez którego by nie istniał. w związku z tym można wyróżnić w danej szkole pewne założenia ontologiczne, epistemologiczne, metodologiczne i antropologiczne, które niekoniecznie muszą być wprost zwerbalizowane przez jej twórców. w niniejszym artykule zakłada się, iż szkołę terapeutyczną można traktować jako określony system filozoficzny polegający na systemowym ujmowaniu jednostki i świata. Ponadto, jeśli przyjmiemy, że dopełnieniem założeń danego systemu filozoficznego są poglądy etyczne (a etyka jest rozumiana jako nauka o powinnościach), to musimy również uznać, że każda szkoła psychoterapeutyczna ma specyficzne dla siebie poglądy natury etycznej.

Odnośnik

Link do artykułu: http://www.psychoterapiaptp.pl/uploads/PT_3_2013/ParuzelCzachura13_Psychoterapia3_2013.pdf

Kategorie
P

Pfleiderer Stefan, Nowy pomysł połączenia obszaru badania naukowego z codzienną praktyką psychoterapii Gestalt (film)

Nagranie z IV Konferencji Naukowej PTPG

Kategorie
P

Picó David, Lęk przed ekspozycją (wideo)

“Być widzianym w działaniu”: relacyjne podejście do lęku przed ekspozycją oraz fobii społecznej.
Trema oraz fobia społeczna są wszechogarniającymi doświadczeniami, które – w jakimś stopniu – dotykają niemal każdego w pewnym momencie życia. Są one częścią doświadczenia wielu osób, z którymi pracujemy jako terapeuci. Czasem pozostają one niezauważone. Mogą również stanowić znaczącą część tego, co dzieje się pomiędzy terapeutą a klientem/pacjentem w trakcie sesji. Przyjrzenie się tym doświadczeniom z relacyjnego i sytuacyjnego punktu widzenia rzuca światło na strukturalne aspekty, leżące u podstaw sytuacji, w której one się pojawiają.
Temat ten prezentuje David Picó, który prowadził dla Szkoleń Gestalt warsztat: “Lęk przed ekspozycją i fobia społeczna” (wrzesień 2020).

David Picó jest psychologiem i psychoterapeutą Gestalt, prowadzi praktykę w Walencji, w Hiszpanii. Jest trenerem w Centrum Gestalt w Walencji. Jego zainteresowanie tematyką lęku scenicznego ma swoje źródła w jego własnych doświadczeniach jako pianisty oraz wokalisty. Pracuje i uczy terapii Gestalt z perspektywy teorii pola. Jest zainteresowany zrozumieniem oraz rozwijaniem ram teoretycznych terapii Gestalt, stanowiących solidne wsparcie w praktyce terapeutycznej. David jest członkiem EAGT oraz Hiszpańskiego Stowarzyszenia psychoterapii Gestalt oraz należy, jako członek zrzeszony, do Nowojorskiego Instytutu Terapii Gestalt. Posiada doktorat z obszaru AI, przez ponad 20 lat wykładał na Politechnice w Walencji – obecnie pracuje tam wciąż na część etatu, ponieważ jego życie zawodowe pochłania praktyka terapeutyczna.