Kategorie
P

Parlett Malcolm, Refleksje o Teorii Pola (tekst)

Streszczenie:

Przedstawiam podstawowe cechy i historię teorii pola oraz wskazuję, że stanowi ona podstawę teorii i praktyki terapii Gestalt.  Zgłębiam pięć podstawowych zasad teorii pola. Następnie sugeruję, że modele wiedzy i rozumienia ucieleśnionego w teorii pola stanowią część wyłaniającej się epistemologii, która charakteryzuje wiele nowych dziedzin obszarów dociekań, np. medycynę holistyczną i ekologię. W drugiej połowie wykładu stosuję myślenie oparte o teorię pola do dyskusji o self w terapii Gestalt i wzajemnego oddziaływania dwóch (lub więcej) osób będących w relacji. Skupiam się na pewnych nowych sposobach myślenia o psychoterapii pola terapeuty i pacjenta, a kończę omawiając znaczenie obecności.

Tłumaczenie:

Ula Krasny

Korekta:

Adam Kincel

Odnośnik:

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Refleksje-o-Teorii-Pola.pdf

Na obrazku: Futuristic woman, David Burliuk, 1911

Kategorie
P

Picó David, Głos w psychoterapii (tekst)

Fragment

Z mojego własnego doświadczenia wynika, że mój głos i moje osiągnięcia jako muzyka były termometrem mojego rozwoju osobistego przez całe życie. Kiedy byłem młody, przerwałem naukę gry na fortepianie, aby poświęcić się studiom inżynierskim. Wiedziałem, że jest we mnie coś, co utrudnia mi ekspresję artystyczną. Bez względu na to, jak dużo ćwiczyłem, ta trudność nie znikała. Czułem się sztywnym, mechanicznym i pozbawionym wyrazu pianistą. Nie mogłem połączyć palców z moimi wewnętrznymi doznaniami i uczuciami, które były silne, ale zdawały się być zamknięte w środku. Co ciekawe, kiedy rozpocząłem proces terapii – z innych powodów – jednym z najbardziej wiarygodnych wskaźników tego, jak się zmieniałem, było to, jak się czułem, grając na pianinie. To było niesamowite widzieć, jak każda transformacja, którą podejmowałam w moich osobistych relacjach, w sposobie, w jaki żyłem w relacjach z innymi, miała natychmiastowy wpływ na moje wyniki muzyczne. Później rozpocząłem studia w konserwatorium na kierunku śpiewu i to się jeszcze bardziej uwydatniło. Czasami wydawało mi się, że stałem się lepszym muzykiem dzięki psychoterapii niż dzięki praktyce! Nigdy nie zostałem wielkim śpiewakiem ani wielkim pianistą, ale często stykałem się z udręką, którą odczuwa się, gdy chce się wyrazić siebie, a ciało i głos nie reagują lub reagują w sposób, którego nie można zrozumieć, który wydaje się obcy. Z tego doświadczenia wywodzi się moja motywacja do badania głosu w terapii.

Ten artykuł jest moją pierwszą próbą podejścia do fenomenu głosu. Chciałabym podzielić się swoją ciekawością i otworzyć nowe możliwości. Jestem przekonany, że wkład w to pole w postaci wglądu w teorię terapii gestalt może być bardzo konstruktywny.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/DavidPico.pdf

Na obrazku: The Voice / Summer night, Edvard Munch, 1896

Kategorie
P

Philippson Peter, Praca z seksualnością w psychoterapii Gestalt (wideo)

Webinar Rady Studentów Instytutu Gestalt w Krakowie. Peter Philippson na temat “Praca z seksualnością w psychoterapii Gestalt”

Kategorie
P

Pełko Maria, Rozwiązanie w relacji (tekst)

Fragment

Na kilku przykładach z gabinetowej praktyki chcę pokazać, jak fenomen w postaci ciąży terapeutki może wpływać na relację, a ta z kolei – na proces terapeutyczny klienta. Na wstępie odrobina teorii, która posłuży mi za tło – przybliżenie tego, czym w duchu Gestaltu jest relacja.

W procesie psychoterapii wyróżnia się dwa wymiary: praktyczny, na który składają się różnorodne techniki terapeutyczne, oraz relacyjny, który zawiera w sobie całą gamę uczuć i postaw, jakie pojawiają się w wyniku interakcji terapeuty i klienta, oraz sposób ich wyrażania (Gelso, Hayes, 2005). Również w terapii Gestalt poza aspektem teoretycznym oraz bogatą metodologią, niezmiernie ważnym obszarem jest tworząca się w gabinecie terapeutycznym relacja oraz liczne fenomeny, które ją transformują. Terapeuta Gestalt wierzy, że realny i oparty na wzajemności kontakt może prowadzić do zmiany. Relacja terapeutyczna jest procesem – zmienia się i wzbogaca obie osoby.

Tym, co wyróżnia relację terapeutyczną w nurcie Gestalt od innych podejść jest prezentowana przez terapeutę postawa Ja-Ty (ib.). Fundamentem tego założenia jest myśl filozofa dialogu – Martina Bubera. W wyniku swych doświadczeń i pracy doszedł on do wniosku, że jedyną drogą do rozwoju podmiotowości człowieka jest doświadczenie autentycznego spotkania dwóch osób (Buber, 1992). Tak sam autor mówi o stawaniu się Ja w kontakcie z Ty:

Naprzeciw pojawia się i znika, wydarzenia relacji gęstnieją lub rozpraszają się, a w tej przemienności zarysowuje się i rośnie za każdym razem świadomość niezmiennego partnera, świadomość Ja. Nadal wprawdzie ukazuje się on w splocie relacji, w odniesieniu do Ty (…), aż wreszcie pękną wiązania i Ja przez chwilę stanie naprzeciw siebie, odłączonego, jak gdyby naprzeciw Ty, aby niebawem wziąć siebie w posiadanie i odtąd świadomie wchodzić w relacje (ib.).

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Kategorie
P

Paruzel-Czachura Mariola, Psychoterapia Gestalt i jej ontologiczne źródła (tekst)

Fragment

Jak stwierdza Latner, „terapia Gestalt zaczyna się od natury” [Latner 1986, 10], tę zaś Perls ujmował z perspektywy holistycznej, całościowej. Perls stał także raczej po stronie subiektywizmu i empirycyzmu. Subiektywizm przejawiał się w rozpoczęciu pracy nad świadomością, skierowaniu się do wnętrza jednostki. Poglądy Fritza na naturę świata były powiązane z rolą świadomości. Pisał on, że sama „rzeczywistość jest niczym innym tylko sumą wszelkiej świadomości” [Perls 2002, 38]. Uważał również, że przede wszystkim dzięki zmysłom mamy możliwość poznania tego, co nas otacza. Fritz czerpał inspiracje z myśli Smutsa, twórcy Holism and Evolution [1926]. Redukcjonizm głosi, że całość może być sprowadzona do jej fundamentalnych części. Holizm sprzeciwia się temu stanowisku. Samą ideę przewagi całości nad sumą części można odnaleźć już w Metafizyce Arystotelesa czy hellenistycznej szkole stoików, gdzie „pierwsze praktyczne ćwiczenie fizyki będzie polegało na uznaniu się za część Całości” [Hadot 2000, 181]. Jak wyjaśnia Żłobicki [2008], holizm u Smutsa opierał się na trzech założeniach. Filozof uważał, że w doświadczaniu świata uczestniczą wszystkie zmysły. Doświadczenie to ma zawsze charakter całościowy, jest to wyraz porządku świata. Według Żłobickiego, dobrze oddaje istotę holizmu gestaltowska metafora róży. Żaden z elementów kwiatu, ani kolce, ani płatki, nie oddadzą tego, czym jest róża jako całość. Dopiero holistyczne doświadczenie róży pozwoli nam dostrzec jej piękno i wyjątkowość.

Odnośnik

Link do artykułu: https://www.researchgate.net/publication/264156566_Psychoterapia_Gestalt_i_jej_ontologiczne_zrodla

Kategorie
P

Paruzel-Czachura Mariola, Etyczne uwarunkowania psychoterapii Gestalt (tekst)

Fragment

Każda szkoła psychoterapeutyczna ma pewną wizję człowieka, który stanowi główny przedmiot jej badań, oraz pośrednio wizję świata jako miejsca, w którym człowiek egzystuje i bez którego by nie istniał. w związku z tym można wyróżnić w danej szkole pewne założenia ontologiczne, epistemologiczne, metodologiczne i antropologiczne, które niekoniecznie muszą być wprost zwerbalizowane przez jej twórców. w niniejszym artykule zakłada się, iż szkołę terapeutyczną można traktować jako określony system filozoficzny polegający na systemowym ujmowaniu jednostki i świata. Ponadto, jeśli przyjmiemy, że dopełnieniem założeń danego systemu filozoficznego są poglądy etyczne (a etyka jest rozumiana jako nauka o powinnościach), to musimy również uznać, że każda szkoła psychoterapeutyczna ma specyficzne dla siebie poglądy natury etycznej.

Odnośnik

Link do artykułu: http://www.psychoterapiaptp.pl/uploads/PT_3_2013/ParuzelCzachura13_Psychoterapia3_2013.pdf

Kategorie
P

Pfleiderer Stefan, Nowy pomysł połączenia obszaru badania naukowego z codzienną praktyką psychoterapii Gestalt (film)

Nagranie z IV Konferencji Naukowej PTPG

Kategorie
P

Picó David, Lęk przed ekspozycją (wideo)

“Być widzianym w działaniu”: relacyjne podejście do lęku przed ekspozycją oraz fobii społecznej.
Trema oraz fobia społeczna są wszechogarniającymi doświadczeniami, które – w jakimś stopniu – dotykają niemal każdego w pewnym momencie życia. Są one częścią doświadczenia wielu osób, z którymi pracujemy jako terapeuci. Czasem pozostają one niezauważone. Mogą również stanowić znaczącą część tego, co dzieje się pomiędzy terapeutą a klientem/pacjentem w trakcie sesji. Przyjrzenie się tym doświadczeniom z relacyjnego i sytuacyjnego punktu widzenia rzuca światło na strukturalne aspekty, leżące u podstaw sytuacji, w której one się pojawiają.
Temat ten prezentuje David Picó, który prowadził dla Szkoleń Gestalt warsztat: “Lęk przed ekspozycją i fobia społeczna” (wrzesień 2020).

David Picó jest psychologiem i psychoterapeutą Gestalt, prowadzi praktykę w Walencji, w Hiszpanii. Jest trenerem w Centrum Gestalt w Walencji. Jego zainteresowanie tematyką lęku scenicznego ma swoje źródła w jego własnych doświadczeniach jako pianisty oraz wokalisty. Pracuje i uczy terapii Gestalt z perspektywy teorii pola. Jest zainteresowany zrozumieniem oraz rozwijaniem ram teoretycznych terapii Gestalt, stanowiących solidne wsparcie w praktyce terapeutycznej. David jest członkiem EAGT oraz Hiszpańskiego Stowarzyszenia psychoterapii Gestalt oraz należy, jako członek zrzeszony, do Nowojorskiego Instytutu Terapii Gestalt. Posiada doktorat z obszaru AI, przez ponad 20 lat wykładał na Politechnice w Walencji – obecnie pracuje tam wciąż na część etatu, ponieważ jego życie zawodowe pochłania praktyka terapeutyczna.