Kategorie
S

Stasiewska Ewa, Eksperyment w psychoterapii (tekst)

STRESZCZENIE

Niektóre założenia na swój temat ograniczają naszą spontaniczność i kreatywność. Wiele utrwalonych nawyków i schematów postępowania, które kiedyś w dzieciństwie służyły przystosowaniu, obecnie utrudnia twórcze bycie „tu i teraz”. Jeśli na przykład trwamy w przekonaniu, że czegoś nie możemy zrobić lub coś musimy, tym samym unieruchamiamy się w danej postawie. Tego typu przekonania zostały kiedyś przyjęte a priori od ważnych osób lub też wynikają z jakiegoś wcześniej przeżytego trudnego emocjonalnie doświadczenia. Drogą do zmiany tych przekonań w psychoterapii Gestalt jest tworzenie warunków do przeżycia nowego – korektywnego doświadczenia. Umożliwia to m.in. eksperyment będący równocześnie drogą do aktywnego badania siebie (Linker, 1991). Ma on na celu podważenie nawykowych wzorów zachowań i zaproponowanie nowych możliwości (Sills, Fish, Lapworth, 1999). Jest to bardzo twórcza metoda. Właściwie każdy eksperyment jest inny. Jednak tym, co jest wspólne dla różnych eksperymentów, jest relacja między terapeutą a osobą uczestniczącą w eksperymencie i jakiś rodzaj aktywności. Powstaje pytanie, które elementy eksperymentu są najważniejsze z punktu widzenia osoby w nim uczestniczącej?

Celem niniejszego artykułu jest charakterystyka eksperymentu subiektywnie uznanego przez badanych za kluczowy, czyli taki, w którym wyraźnie doświadczyli czegoś nowego. To nowe doświadczenie może prowadzić do zmiany przekonań, myśli, nastawienia emocjonalnego, a także do zmiany funkcjonowania w życiu codziennym. Ważne będzie zwrócenie uwagi na elementy eksperymentu subiektywnie wskazywane przez badanych jako znaczące dla nich w tym eksperymencie.

Odnośnik

Artykuł dostępny jest tutaj.

Dodatkowe uwagi

Artykuł ukazał się w czasopiśmie Gestalt, 1,2 (2009, 2010), 33-43.

Kategorie
S

Spagnuolo Lobb Margherita, Od utraty funkcji ego do kroków tanecznych pomiędzy psychoterapeutą a klientem. Fenomenologia i estetyka kontaktu w psychoterapeutycznym polu (tekst)

Streszczenie

W artykule podjęto próbę opisania procesu kontaktowania między klientem a terapeutą jako współtworzonego tańca. Proponuję zrezygnować z indywidualistycznego języka, który wciąż jest obecny w kategoriach terapii Gestalt pod nazwą „utraty funkcji ego” i skorzystać z metafory tańca, który obejmuje uczucia i ruchy zarówno terapeuty, jak i klienta. Ta perspektywa jest zgodna ze współczesnymi badaniami neuronauk, a także intersubiektywną i relacyjną psychoanalizą; pozwala także terapeucie pozostać przy spontaniczności współtworzenia kontaktu terapeutycznego (kroki taneczne), a jednocześnie uwzględnić rozwojowe i psychopatologiczne aspekty doświadczenia (polifoniczny rozwój domen), jako część doświadczenia tła – jako muzykę „kroków”, które klient wykonuje w sytuacji terapeutycznej.

Źródło:

Ten artykuł pierwotnie ukazał się w British Gestalt Journal. Odwiedź britishgestaltjournal.com, aby dowiedzieć się więcej. 

This article originally appeared in British Gestalt Journal. Visit britishgestaltjournal.com to find out more

British Gestalt Journal
2017, Vol. 26, No.1, 28–37

Tłumaczenie

Ula Krasny

Korekta

Marta Wierzcholska

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/SpagnuoloLobb1.pdf

Na obrazku: Tańczę tak szybko jak potrafię (I’m Dancin’ as Fast as I Can) Miriam Schapiro, 1984

Kategorie
S

Schoen Steven, Czym jest lecząca więź? (tekst)

Fragment

W swoim artykule dzielę się kilkoma przemyśleniami na temat tego, czym jest lecząca więź. Pierwsze pytanie, jakie każdy zadaje przy leczeniu wszelkich dolegliwości, to pytanie „czy to pomoże”; przeważnie pomysł na źródło leczenia jest bardzo konkretny – dorosły łyka tabletkę na ból głowy, dziecko chce pocałunku w zadrapanie; klient psychoterapii przychodząc podobnie zadaje sobie pytanie: „Co on/ona zrobi lub co mi doradzi żebym zrobił?”

Odnośnik

https://gestalt.edu.pl/artykuly/czym-jest-leczaca-wiez/

Kategorie
S

Stonewall: Transpłciowość i niebinarność w szkole – wykład Tash Lisiecki (wideo)

Kategorie
S

Stevens Christine, Stringfellow Jane, Wakelin Katy, Waring Judith, CORE Projekt badawczy psychoterapii Gestalt w Wielkiej Brytanii. Wyniki (tekst)

Artykuł podsumowuje wyniki trwającego trzy lata projektu badawczego przeprowadzonego przez środowisko psychoterapeutów Gestalt w Wielkiej Brytanii. Jest to przykład badania głównie ilościowego, opartego o dane kliniczne, przeprowadzonego z zachowaniem rygorystycznych wymagań metodologicznych. Realizacja tego projektu była możliwa dzięki zaangażowaniu wolontariuszy i minimalnym nakładom finansowych. Uzyskane wyniki mogą być porównywane z danymi dostępnymi w krajowych bazach danych, pochodzącymi z podobnych projektów, które zrealizowano w Wielkiej Brytanii. Pokazują one, że psychoterapeuci Gestalt są tak samo skuteczni jak psychoterapeuci innych modalności, którzy pracują w ramach NHS (National Health System)(2) oraz w podstawowej opiece medycznej.

Tłumaczenie

Renata Mizerska

Odnośnik

Link do artykułu: https://www.britishgestaltjournal.com/features/2014/12/28/polski-core

Kategorie
S

Smolec Bożena, Kincel Adam, Psychologia Gestalt a psychoterapia Gestalt (tekst)

Fragment

Dla psychoterapii Gestalt najbardziej znaczącymi psychologami Gestalt byli (poza Wertheimerem) Kurt Lewin z teorią pola oraz Kurt Goldstein i Maurice Merleau-Ponty, twórcy teorii ujmowania człowieka jako jedności psychofizycznej. Laura Perls wskazuje również na wymienione nazwiska jako najważniejsze dla późniejszego kształtu terapii Gestalt (Każdy, kto chce w pełni zrozumieć terapię Gestalt, powinien przestudiować myślenie produktywne Wertheimera, a także Lewina i jego niekompletny Gestalt, jak również istotę formowania się Gestaltu u Kurta Goldsteina piszącego o organizmie jako niepodzielnej całości).

Odnośnik

Link do artykułu: https://sbc.org.pl/Content/9851/smolec.pdf

Data publikacji

2007

Kategorie
S

Singer Allan, Homoseksualność i wstyd: medytacje kliniczne nad kulturowym naruszaniem self (tekst)

Fragment

Jak to się dzieje zatem, że osoby w ogóle się ujawniają, skoro ryzyko odrzucenia i straty są tak wielkie, wsparcie środowiskowe często tak małe, a ryzyko zawstydzania tak niebezpiecznie wysokie? 

Teoria Gestalt szuka fenomenologicznej odpowiedzi na pytania tego typu w koncepcji samoregulacji organizmu. Oznacza to, że gdy wewnętrzne potrzeby, pragnienia, apetyty i chcenia wypływają do świadomości, podmiot organizujący – osoba – jednocześnie tworzy znaczący obraz tego, co jest wspierane i wykonalne w polu oraz jak te możliwości odnoszą się do jego/jej potrzeb ekspresji i spełnienia. Świadomość to spójne poczucie interaktywnych granic wszystkich tych potrzeb i warunków w polu, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych, subiektywnie postrzeganych i ocenianych. Organizm ludzki jest zawsze zaangażowany w nieustające wzajemne oddziaływanie między potrzebami wsparcia a potrzebami ekspresji i pokarmu. Na najbardziej podstawowym poziomie musimy wdychać powietrze, aby oddychać, i przynajmniej dopóki nie będziemy wystarczająco silni, aby zmienić nasze środowisko, nie mamy innego wyjścia, jak tylko spróbować oddychać powietrzem, które jest. W naszej kulturze, u każdej osoby, której skłonności homoseksualne przebijają się do świadomości, pojawia się konstatacja, że środowisko może nie oferować wystarczającej ilości „powietrza” do oddychania. To, że homoseksualne potrzeby milionów ludzi w jakiś sposób ujawniają się w świadomości i zachowaniu, jest świadectwem siły głębokich potrzeb organizmu w obliczu braku wsparcia społecznego.

Odnośnik

Plik PDF do pobrania tutaj.