Kategorie
K

Kowalska Sylwia, Paradoks zmiany (tekst)

Fragment

W jaki sposób można wykorzystać opór na rzecz zmiany? Zachowanie obronne musi najpierw dotrzeć do świadomości klienta na przykład poprzez: wzmocnienie, przerysowanie, eksperyment, zastosowanie psychodramy itp. Taka zmieniona świadomość jest praktycznie warunkiem koniecznym, aby mogła nastąpić zmiana i sama w sobie również stanowi zmianę (Houston, 2006). Jednostka musi rozpoznać to zachowanie jako własną aktywność i wziąć za nie odpowiedzialność, dzięki czemu energia wcześniej kierowana przeciw sobie reintegruje się jako własna. Jest to krok do zintegrowania własnych zachowań (Chu, 2013). Wówczas można ją wykorzystać do podjęcia nowych wyzwań, eksploracji nowych zachowań, dopełnienia niedomkniętych figur (stadium eksperymentowania). Ostatni krok stanowi konsolidacja nowego zachowania. Za przykład przejścia przez opór niech posłuży fragment sesji mojej klientki Alicji: jest to osoba około czterdziestoletnia, pracująca nad swoim rozwojem osobistym. Często podczas sesji złości się, używa konfrontacyjnej narracji, a jednocześnie jej ciało wyraża smutek i tęsknotę. Pewnego dnia opowiada, „idąc” cyklem Zinkera (Sills, Fish, Lapworth, 1999), że chce wreszcie otwarcie wyrazić swoje uczucia wobec matki, głównie złość. W efekcie pracy okazuje się, że chodzi o wyrażenie miłości i bliskości, za którą Alicja tęskni, a strach przed odrzuceniem maskuje agresją, głównie werbalną lub unikaniem kontaktu.

Terapeuta w procesie kontaktu z klientem nie naciska na to, by zmiana nastąpiła, ale, zważywszy na zawarty kontrakt terapeutyczny, zmierza w kierunku, co do którego zgodził się z klientem i stwarza przestrzeń dla rozwoju procesu poszerzania świadomości. Klient uświadamia sobie swoje sposoby radzenia sobie z otoczeniem społecznym i mechanizmy reagowania na nowe sytuacje. Zmiana pojawia się natomiast jako produkt procesu poszerzania świadomości.

Odnośnik

Artykuł dostępny jest tutaj.

Data publikacji

2017

Kategorie
G

Gendek Monika, W poszukiwaniu bezpiecznej bazy. Fenomen przywiązania w psychoterapii (tekst)

Fragment

Gdy zaczęłam zastanawiać się, co jest dla mnie kluczowym fenomenem terapii, odpowiedź przyszła dość szybko. Zdecydowanie jakość relacji z klientem, a figurą – specyfika relacji przywiązania. Poczułam ciekawość i ekscytację. Swoje poszukiwania rozpoczęłam od zapoznania się z literaturą związaną z teorią przywiązania w różnych paradygmatach psychoterapeutycznych. Bardzo poruszyły mnie wyniki badań z zakresu neuronauki jednoznacznie wskazujących na to że psychoterapia działa, zmienia mózg klienta i jego jakość życia i w związku z tym może pozytywnie wpływać na jakość przywiązania. Wyniki badań, które dowodzą, że bieżące doświadczenia mogą kształtować mózg osoby dorosłej, podobnie jak mózg rosnącego dziecka, były dla mnie w kontekście klinicznym bardzo inspirujące. Dowiedziałam się, że nowe przeżycia w terapii nie tylko prowadzą do powstania nowych połączeń nerwowych, lecz także modyfikują fizyczną strukturę mózgu. Okazuje się, że indukowane z zewnątrz poczucie bezpieczeństwa wpływa na funkcje regulacyjne schematu emocjonalnego i pozytywnie kształtuje zdolność do radzenia sobie z cierpieniem. Odkrycie plastyczności układu nerwowego sugeruje więc, że odtworzenie matrycy przywiązania jest możliwe.

Fascynuje mnie fakt, że psychoterapeuta, poprzez pracę na rzecz bezpiecznego przywiązania, wspiera klienta nie tylko w zakresie regulacji emocji i zachowania, ale także odzyskania homeostazy na poziomie endokrynologicznym oraz autonomicznego i ośrodkowego układu nerwowego. Przebywanie w towarzystwie osoby, której ufamy prowadzi do wzrostu poziomu dopaminy i endogennych opioidów – wykazuje zatem działanie nagradzające, a nawet przeciwbólowe. Relacja w bezpiecznym kontakcie leczy.

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Data publikacji

2017

Obraz

Mother with daughter, Paul Mathiopoulos

Kategorie
Z

Żuk-Michałowska Natalia, Obrączka i artykuł. Opis sesji (tekst)

Fragment

Z fenomenów transformujących relację terapeutyczną i relację klienta z samym sobą najbardziej fascynują i cieszą mnie te, które zdarzają się niezaplanowane. Jeśli chociaż jedna ze stron uważnie śledzi, co obie wnoszą do relacji, potencjał takich zdarzeń jest niebagatelny. Zanim przejdę do opisu sesji, pozwólcie, że opiszę kim jest klient1, co wnosił w ostatnim czasie do relacji oraz co ja wnosiłam.

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Kategorie
S

Smolec Bożena, Kincel Adam, Psychologia Gestalt a psychoterapia Gestalt (tekst)

Fragment

Dla psychoterapii Gestalt najbardziej znaczącymi psychologami Gestalt byli (poza Wertheimerem) Kurt Lewin z teorią pola oraz Kurt Goldstein i Maurice Merleau-Ponty, twórcy teorii ujmowania człowieka jako jedności psychofizycznej. Laura Perls wskazuje również na wymienione nazwiska jako najważniejsze dla późniejszego kształtu terapii Gestalt (Każdy, kto chce w pełni zrozumieć terapię Gestalt, powinien przestudiować myślenie produktywne Wertheimera, a także Lewina i jego niekompletny Gestalt, jak również istotę formowania się Gestaltu u Kurta Goldsteina piszącego o organizmie jako niepodzielnej całości).

Odnośnik

Link do artykułu: https://sbc.org.pl/Content/9851/smolec.pdf

Data publikacji

2007

Kategorie
R

Rzeszutek Marcin, Schier Katarzyna, Kłopoty przy pomocy (tekst)

Fragment

Wypalenie zawodowe przybiera dziś formę swoistej epidemii – sugerują niektóre doniesienia naukowe. Dotyczy to szczególnie osób ratujących życie, czyli strażaków, policjantów czy lekarzy zabiegowych, ale także przedstawicieli innych tzw. zawodów społecznych, których podstawą jest bliska relacja z drugim człowiekiem. Zatem również psychoterapeutów.

Odnośnik

Link do artykułu: https://instytutgestalt.pl/wp-content/uploads/2018/02/RzeszutekSchier_wypalenie-terapeuci.pdf

Data publikacji

2017

Kategorie
B

Biały Kamila, Psychoterapia i metodologia socjologii jakościowej razem – na przykładzie zapisu sesji konsultacyjnej z rodziną (film)

Nagranie z IV Konferencji Naukowej PTPG

Kategorie
B

Bąk Daniel, Psychoterapia “dzieje się w mózgu”. Krótkie wprowadzenie do neurobiologicznych podstaw psychoterapii (tekst)

Fragment

Informacja, że istnienie procesu terapeutycznego ma związek z funkcjonowaniem centralnego układu nerwowego, wydaje się oczywista. Bywa jednak, że w codziennej praktyce psychoterapeutycznej o tym zapominamy.

Odnośnik

Link do artykułu: https://www.academia.edu/40219200/Psychoterapia_dzieje_si%C4%99_w_m%C3%B3zgu_Kr%C3%B3tkie_wprowadzenie_do_neurobiologicznych_podstaw_psychoterapii