Kategorie
J

Jacobs Lynne, Wstyd w dialogu terapeutycznym (tekst)

Fragment

Ten rozdział koncentruje się na jednym szczególnym wymiarze wstydu w psychoterapii. Chcę skupić się na wstydzie i jego zmienności w dialogu terapeutycznym. Nie będę koncentrowała się na tym, jak terapeutka może identyfikować i pracować z problemem wstydu w bardziej ogólnym sensie. Raczej zajmę się pracą i wrażliwością na wstyd, który pojawia się jako produkt interakcji między terapeutką a pacjentem.

(…)

Ogólnie rzecz biorąc, terapeuci unikający potencjału wstydu niechętnie ujawniają swoją pracę i mają skłonność do obwiniania pacjenta oraz zwrotnego zawstydzania go pod pozorem „konfrontowania pacjenta z inną perspektywą” lub „konfrontowania pacjenta z rzeczywistością”. Niechętnie szukają też superwizji i często – niestety – niechętnie decydują się na własną terapię. Ze względu na swoją skłonność do ukrywania się, rzadko mają okazję dowiedzieć się o swoich własnych skłonnościach do zawstydzania i ograniczeniach wynikających z tego, jak unikają wstydu.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Źródło

VOICE OF SHAME (1996), Wheeler i Lee, eds., Jossey-Bass

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Wstyd_LynneJacobs.pdf

Na obrazku: Dialog, Alexander Bogen, 1991

Kategorie
C

Canert-Łąka Ewa, Fenomen wstydu (tekst)

Fragment

Rozumiem wstyd tak jak definiuje go Wheeler, jako brak kontekstu dla kontaktu i nieobecność intersubiektywnego rezonansu w polu, czasem przeżywany jako świadoma emocja pojawiająca się w tym polu, częściej, jeśli takie doświadczenie się powtarzało, szczególnie w dzieciństwie, bezgłosy stan tworzący bazę wszelkich egzystencjalnych doświadczeń jednostki, będący biegunowym doświadczeniem kontinuum wstyd-wsparcie. Kiedy klient po raz pierwszy pojawia się w gabinecie, razem z nim pojawia się miedzy nami potencjalne wsparcie i równocześnie wstyd. Ile razy, patrząc na klienta, zaczynam sobie zdawać sprawę ze swojej podatności na lęk przez byciem zawstydzoną, zadając sobie pytanie: Czy będę w stanie pomóc temu człowiekowi? Czy mam dość umiejętności? Czy jako człowiek nadaję się do tego zawodu? (często w początkach mojej praktyki!), tyle razy jednocześnie staję się bardziej świadoma i otwarta na istnienie wstydu w sposobie organizacji pola, jako regulacji kontaktu, wyniesionym z przeszłych doświadczeń klienta/terapeuty.

Odnośnik

Link do artykułu: http://gestalt-iteg.pl/fenomen-wstydu/

Data publikacji

2017

Kategorie
K

Kincel Adam, Psychoterapeuta mówiący o sobie – zagadnienia odkrywania się w gabinecie (tekst)

Fragment

Aby przedstawić różne rodzaje odkrywania klientom procesu terapeuty, chciałbym pokazać trzy możliwości rozpoczęcia tego artykułu. Proszę, zwróć uwagę na swoje odczucia, kiedy czytasz każdy z tych opisów.

  1. Poniższy artykuł o ujawnianiu osobistego procesu terapeuty został opracowany w oparciu o współczesną teorię psychoterapii relacyjnej oraz syntezę wybranej literatury z tego tematu z różnych modalności terapeutycznych takich jak: psychoanaliza, terapia kognitywno-behawioralna, terapia zorientowana na osobę i Gestalt. Teoria będzie ilustrowana przykładami z mojej pracy z klientami oraz szkoleń z psychoterapii.
  2. Temat komunikowania tzw. swoich procesów klientom inspirował mnie od dawna. Pisząc ten artykuł czułem zarówno obawę przed tym, jak zostanę odebrany przez bardziej tradycyjnie pracujących terapeutów, którzy rzadko ujawniają swoje procesy, jak i ekscytację związaną z tym, że przedstawiam teorię i praktykę, którą uważam za ważną w budowaniu relacji terapeutycznej.
  3. W moim rodzinnym domu nie mówiło się dużo o uczuciach i osobistych przeżyciach. Pamiętam, że chciałem rozumieć moich rodziców, pytałem ich o poprzednich partnerów, o ich dom rodzinny, decyzje, które za mnie podejmowali. To, co otrzymywałem, to często odpowiedzi intelektualne, a o wiele rzadziej ich wzruszenie, bezbronność, obecność. Podobnie w różnych psychoterapiach, które podejmowałem jako klient chciałem spotkać terapeutę, który nie tylko będzie obecny takim, jakim jest, ale również będzie mi o tym, z czym jest komunikował; chciałem poczuć, że ja jako osoba oddziałuję na jego/ jej życie. Oczywiście nie oczekiwałem, że moje oddziaływanie na życie terapeuty będzie równe temu, jak ona/on będzie oddziaływał/-a na moje, ale też, że moje istnienie jest ważne.

Jakie były Twoje doświadczenia, gdy czytałeś/-aś każdy ze wstępów? Czy do któregoś było ci bliżej, a może poczułaś/-eś wobec niektórych antypatię, irytację, lęk? Gdybyśmy mieli wymieniać style pisania artykułów akademickich, to byłoby tu więcej przykładów, ale na potrzeby artykułu o ujawnianiu procesów w świadomości terapeuty, chciałbym wyszczególnić te trzy główne.

Odnośnik

Artykuł znajduje się tutaj.

Data publikacji

2017 (Fenomen psychoterapii)

Kategorie
S

Singer Allan, Homoseksualność i wstyd: medytacje kliniczne nad kulturowym naruszaniem self (tekst)

Fragment

Jak to się dzieje zatem, że osoby w ogóle się ujawniają, skoro ryzyko odrzucenia i straty są tak wielkie, wsparcie środowiskowe często tak małe, a ryzyko zawstydzania tak niebezpiecznie wysokie? 

Teoria Gestalt szuka fenomenologicznej odpowiedzi na pytania tego typu w koncepcji samoregulacji organizmu. Oznacza to, że gdy wewnętrzne potrzeby, pragnienia, apetyty i chcenia wypływają do świadomości, podmiot organizujący – osoba – jednocześnie tworzy znaczący obraz tego, co jest wspierane i wykonalne w polu oraz jak te możliwości odnoszą się do jego/jej potrzeb ekspresji i spełnienia. Świadomość to spójne poczucie interaktywnych granic wszystkich tych potrzeb i warunków w polu, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych, subiektywnie postrzeganych i ocenianych. Organizm ludzki jest zawsze zaangażowany w nieustające wzajemne oddziaływanie między potrzebami wsparcia a potrzebami ekspresji i pokarmu. Na najbardziej podstawowym poziomie musimy wdychać powietrze, aby oddychać, i przynajmniej dopóki nie będziemy wystarczająco silni, aby zmienić nasze środowisko, nie mamy innego wyjścia, jak tylko spróbować oddychać powietrzem, które jest. W naszej kulturze, u każdej osoby, której skłonności homoseksualne przebijają się do świadomości, pojawia się konstatacja, że środowisko może nie oferować wystarczającej ilości „powietrza” do oddychania. To, że homoseksualne potrzeby milionów ludzi w jakiś sposób ujawniają się w świadomości i zachowaniu, jest świadectwem siły głębokich potrzeb organizmu w obliczu braku wsparcia społecznego.

Odnośnik

Plik PDF do pobrania tutaj.

Kategorie
P

Picó David, Lęk przed ekspozycją (wideo)

“Być widzianym w działaniu”: relacyjne podejście do lęku przed ekspozycją oraz fobii społecznej.
Trema oraz fobia społeczna są wszechogarniającymi doświadczeniami, które – w jakimś stopniu – dotykają niemal każdego w pewnym momencie życia. Są one częścią doświadczenia wielu osób, z którymi pracujemy jako terapeuci. Czasem pozostają one niezauważone. Mogą również stanowić znaczącą część tego, co dzieje się pomiędzy terapeutą a klientem/pacjentem w trakcie sesji. Przyjrzenie się tym doświadczeniom z relacyjnego i sytuacyjnego punktu widzenia rzuca światło na strukturalne aspekty, leżące u podstaw sytuacji, w której one się pojawiają.
Temat ten prezentuje David Picó, który prowadził dla Szkoleń Gestalt warsztat: “Lęk przed ekspozycją i fobia społeczna” (wrzesień 2020).

David Picó jest psychologiem i psychoterapeutą Gestalt, prowadzi praktykę w Walencji, w Hiszpanii. Jest trenerem w Centrum Gestalt w Walencji. Jego zainteresowanie tematyką lęku scenicznego ma swoje źródła w jego własnych doświadczeniach jako pianisty oraz wokalisty. Pracuje i uczy terapii Gestalt z perspektywy teorii pola. Jest zainteresowany zrozumieniem oraz rozwijaniem ram teoretycznych terapii Gestalt, stanowiących solidne wsparcie w praktyce terapeutycznej. David jest członkiem EAGT oraz Hiszpańskiego Stowarzyszenia psychoterapii Gestalt oraz należy, jako członek zrzeszony, do Nowojorskiego Instytutu Terapii Gestalt. Posiada doktorat z obszaru AI, przez ponad 20 lat wykładał na Politechnice w Walencji – obecnie pracuje tam wciąż na część etatu, ponieważ jego życie zawodowe pochłania praktyka terapeutyczna.

Kategorie
A

Appel-Opper Julianne, Psychoterapia relacyjnego żyjącego ciała: od fizycznych rezonansów do ucieleśnionych interwencji i eksperymentów (tekst)

Fragment

Wiele koncepcji psychoterapii zorientowanej na ciało koncentruje się na świadomości terapeuty dotyczącej doznań cielesnych klienta. Przedmiotem tego artykułu jest ważna rola rezonansów fizycznych terapeuty. W ciągłej komunikacji niewerbalnej terapeuta i klient
współtworzą ucieleśnione pole, w którym oboje odnoszą się do siebie i reagują na siebie. Przykłady z mojej pracy klinicznej pokazują sposób, w jaki takie rezonanse można przekształcić w ucieleśnione interwencje. Ta “komunikacja żyjącego ciała z żyjącym ciałem” może sięgać i uzyskiwać dostęp do niejawnej wiedzy relacyjnej, zasilając zarówno zdrowienie jak i zmianę.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Strona Julianne:

https://thelivingbody.net

Odnośnik

Link do artykułu: https://thelivingbody.net/wp-content/uploads/2021/01/2012JAO-Psychoterapia-relacyjnego-zyjacego-ciala.pdf

Data publikacji

2012