Dziki brzeg: ekoterapeutyczne praktyki w terapii Gestalt

Wyjazdowy warsztat gestalt w przyrodzie: Dziki brzeg-ekoterapeutyczne praktyki w terapii Gestalt

“Psychoterapia najlepiej działa poprzez ucho. Jest to przede wszystkim kwestia słuchania całej osoby, wszystkiego, co jest zanurzone, nienarodzone, w ukryciu: noworodek, cień, dzikość, początek.” T. Roszak.

Dziki brzeg to doświadczalna przestrzeń, która zaprasza nas do spotkania ze sobą, z Drugim, z żywym światem. Przestrzeń eksperymentalna, zanurzona w zmysły, gdzie figurą stają się wszystkie nasze związki z życiem jako procesem. To przestrzeń warsztatowa fenomenologicznych odkryć Twojego połączenia z Ziemią i ekosystemami zdrowienia. Jest wspierana przez rozpoznanie, że “dzikie” oznacza samoregulujące się. Intencją tego zaproszenia jest wspólne poszukiwanie dróg wzmocnienia więzi z naturą i kontakt z ekologiczną jaźnią. Będziemy gruntować poczucie dzikiego self, ukorzeniać je w sieci połączeń ze środowiskiem. W różnych praktykach i leśnych zaproszeniach skupimy się na zmysłowym, intersubiektywnym kontakcie. Zaprosimy naszą wyobraźnię do kreatywnej pracy związanej z praktyką radykalnej inkluzywności obejmującej istoty inne niż ludzkie. Nasza warsztatowa praca w małej wspólnocie oparta o teorię pola, będzie wzbogacać przyjęcie biocentrycznej perspektywy.

Psychoterapia Gestalt poprzez jej egzystencjalny, holistyczny, fenomenologiczny charakter potrafi pięknie zaplatać żywy most z ekopsychologiczną, ekoterapeutyczną myślą. Oferuje wsparcie dla świadomej przynależności do planety. Sercem praktyki jest perspektywa teorii pola akcentująca pokorę związaną z rozpoznaniem, że procesy zdrowienia są postrzegane jako siły pola większe niż relacja terapeutyczna. Gestalt czerpiący z ekopsychologii to praktyka stawania się całością, praktyka przynależności do całości i rozwoju w dół, do Ziemi, korzeni i grzybni połączeń. Ekologia Gestalt przywołuje starą wiedzę, radykalnie łącząca nas z ciałem i cielesnym rezonansem z żywym światem. Zaprasza nas do odzyskania umiejętności funkcjonowania w grupie, która staje się wspólnotą. Budzi tęsknotę za witalnym kontaktem z przyrodą, uczy rezyliencji i regeneracji. Potrafi utworzyć naczynie do gojenia procesów żałoby i wspiera rytualnie przy przejściu przez kolejne progi życiowe.

Osoba prowadząca: Monika Gendek