Celem niniejszego artykułu jest krytyczna analiza współczesnego wykorzystania koncepcji, metod i podstaw terapii Gestalt przez inne podejścia psychoterapeutyczne, które, choć powszechnie uznawane są za „oparte na dowodach”, często pomijają właściwe uznanie epistemologiczne tradycji Gestalt. W oparciu o przegląd teoretyczny i analizę koncepcyjną, badanie analizuje, w jaki sposób pojęcia: świadomość, obecność dialogiczna, eksperymentowanie fenomenologiczne i samoregulacja organizmu zostały włączone do modeli takich, jak: terapia akceptacji i zaangażowania (ACT), terapia skoncentrowana na emocjach (EFT), dialektyczna terapia behawioralna (DBT) oraz praktyki uważności. Twierdzi się, że te często wyrwane z kontekstu przywłaszczenia powodują symboliczne wymazanie terapii Gestalt i wzmacniają asymetrie epistemologiczne w dziedzinie klinicznej. Omówiono również napięcie między tradycją Gestalt a paradygmatem opartym na dowodach, podkreślając ograniczenia nauki psychologicznej skoncentrowanej na pomiarach i powtarzalności. Artykuł kończy się obroną zasadności terapii Gestalt jako sytuacyjnego, relacyjnego podejścia klinicznego, etycznie zaangażowanego w złożoność ludzkiego doświadczenia.
Tłumaczenie
Magdalena Ryszka, Agata Szymków
Odnośnik:
Uwagi:
Niniejsze narzędzie zostało udostępnione dzięki uprzejmości Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Gestalt PTPG
Obraz:
fragment: Still Life, Auguste Herbin, 1920
