Kategorie
J

Jacobs Lynne, Wstyd w dialogu terapeutycznym (tekst)

Fragment

Ten rozdział koncentruje się na jednym szczególnym wymiarze wstydu w psychoterapii. Chcę skupić się na wstydzie i jego zmienności w dialogu terapeutycznym. Nie będę koncentrowała się na tym, jak terapeutka może identyfikować i pracować z problemem wstydu w bardziej ogólnym sensie. Raczej zajmę się pracą i wrażliwością na wstyd, który pojawia się jako produkt interakcji między terapeutką a pacjentem.

(…)

Ogólnie rzecz biorąc, terapeuci unikający potencjału wstydu niechętnie ujawniają swoją pracę i mają skłonność do obwiniania pacjenta oraz zwrotnego zawstydzania go pod pozorem „konfrontowania pacjenta z inną perspektywą” lub „konfrontowania pacjenta z rzeczywistością”. Niechętnie szukają też superwizji i często – niestety – niechętnie decydują się na własną terapię. Ze względu na swoją skłonność do ukrywania się, rzadko mają okazję dowiedzieć się o swoich własnych skłonnościach do zawstydzania i ograniczeniach wynikających z tego, jak unikają wstydu.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Źródło

VOICE OF SHAME (1996), Wheeler i Lee, eds., Jossey-Bass

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Wstyd_LynneJacobs.pdf

Na obrazku: Dialog, Alexander Bogen, 1991

Kategorie
J

Jacobs Lynne, Krytykując projekcje: wspieranie dialogu w postkartezjańskim świecie (tekst)

Streszczenie

Chociaż koncepcja projekcji jest wysoko ceniona w terapii gestalt, wiąże się z problemami teoretycznymi i etycznymi, które skłaniają mnie do zachęcania, abyśmy z niej zrezygnowali i wymyślili alternatywne sposoby rozumienia naszych doświadczalnych światów. Ilustruję etyczne i teoretyczne problemy i proponuję klinicznie przydatne alternatywy.

Jedną z najbardziej niezwykłych rzeczy w teorii terapii gestalt jest jej przodowanie w rozwijaniu postkartezjańskiego zestawu poglądów na temat tego, co to znaczy być człowiekiem: na temat ludzkiego funkcjonowania i psychologii. Narodziny terapii gestalt, z jej jawnie postkartezjańskimi celami (Perls, Hefferline i Goodman, 1951, s. VIII), wiązały się z radykalną modyfikacją wielu istniejących koncepcji psychologicznych, w większości zaczerpniętych ze świata psychoanalizy. Pojęcia Self, Id, Ego, Osobowość i Nieświadomość zostały przerobione tak, by stały się bardziej zgodne z tym, jak w gestalcie rozumiemy doświadczenie.

Projekcja do niedawna wymykała się podobnej analizie (Sapriel, 1998). Być może wymykała się jej, ponieważ zajmowała tak centralne miejsce w naszej teorii klinicznej i kulturze słownej sięgającej naszych początków (Smith, 2006). W rzeczywistości ironicznym zwrotem w rozwoju mojej własnej krytyki projekcji jest to, że została ona wywołana przez przeczytanie krytyki projekcji we współczesnym traktacie psychoanalitycznym (Stolorow, 1987)! Będę dowodziła, że słowo i koncepcja projekcji są tak mocno obciążone swoimi korzeniami i długim związkiem z kartezjańskim światem dualizmu, obiektywności, korespondencyjnej teorii prawdy i umysłu pojętego jako pojemnika, że ​​lepiej jest rozwinąć bardziej fenomenologiczne i dialogiczne znaczenia dla ujęcia zjawisk, które kuszą nas by nazywać je projekcjami.

Moja krytyka projekcji odbywa się na dwóch poziomach. Najpierw zilustruję problematyczne zastosowania tego pojęcia. Samo to nie stanowiłoby jednak powodu do ponownego przemyślenia koncepcji jako takiej. Ale tworzy to problemy etyczne, które wynikają z tego, co uważam za problem epistemologiczny. Badanie podstawowego problemu epistemologicznego prowadzi do sugestii odrzucenia projekcji jako takiej, a nie tylko do sugestii odrzucenia jej nadużyć.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Redakcja/Korekta

Dominika Gilewicz

Odnośnik

http://bibliotekagestalt.pl/dokumenty/Lynne_KrytykujacProjekcje2.pdf

Obrazek: Senecio, Paul Klee, 1922

Kategorie
J

Jacobs Lynne, Dialog i podwójna świadomość: lekcje władzy i pokory (tekst)

Streszczenie

Rozwijanie podwójnej świadomości jako terapeuty subtelnie zmienia naturę dialogu terapii Gestalt. Oznacza, że dialog zawsze wydarza się między ludźmi w określonym kontekście rasowym i geograficznym, i z określoną władzą, przywilejami czy represjami. Ten artykuł skupia się na zachęcaniu białych terapeutów do praktykowania życia z podwójną świadomością.

Tłumaczenie

Ula Krasny

Redakcja i korekta

DK

Źródło

Gestalt Review, Vol. 20, No. 2 (2016), pp. 147-161

Odnośnik

bibliotekagestalt.pl/dokumenty/LynneJacobs2.pdf

Obraz

Heads, Pavel Filonov, 1910

Kategorie
J

Jacobs Lynne, Nadzieje, lęki i trwałe tematy relacyjne (tekst)

Fragment

Od lat terapeuci Gestalt z trudem próbują przenosić wglądy nurtu psychoanalitycznego dotyczące przeniesienia do praktyki terapii Gestalt. Czynią to, ponieważ psychoanalityczne opracowania tego zagadnienia często przynoszą cenne dla terapii wglądy dotyczące procesów relacyjnych, szczególnie pojawiających się przez dłuższy czas.

Jednocześnie, terapeuci również uświadamiają sobie różne ograniczenia i historyczne naleciałości związane z tą koncepcją. Z jednej strony terapeuci Gestalt cenią spontaniczność i świeżość. Skupiamy się na bezpośrednim kontaktowaniu w tu-i-teraz między terapeutą a klientem. Z drugiej strony przekonujemy się, że trzeba ciężko walczyć o świeżość i spontaniczność i że utrzymujące się, powtarzalne sposoby angażowania się w kontakt między nami a klientem często narzucają przygniatające ograniczenia zakresu i swobody kontaktowania, które jest możliwe w relacji terapeutycznej (i w życiu naszego klienta). Widzimy, że nie możemy po prostu pominąć tych utrzymujących się i powtarzalnych sposobów wchodzenia w kontakt. Jak zauważyłam powyżej, praca z tymi właśnie sposobami angażowania się, tymi procesami kontaktowania jest sednem psychoterapii. Pracując w tym trudnym obszarze, z czasem opracowałam praktyczne podejście i wspierający je zestaw pojąć wokół koncepcji, którą nazwałam Trwałe Tematy Relacyjne (TTR). Większa część niniejszego artykułu będzie poświęcona przedstawieniu klinicznych zastosowań TTRów. Rozwinęłam dużą część mojej pracy czerpiąc z wglądów niektórych współczesnych psychoanalityków, którzy piszą o przeniesieniu w sposób bliższy terapii Gestalt niż tradycyjnej psychoanalizie.

Wiemy, że nasi poprzednicy, pierwsi psychoanalitycy, mieli coś do powiedzenia na temat tych powtarzających się i uporczywych sposobów wchodzenia w kontakt. Ale wiemy też, że problematyczna jest zwykła próba przejęcia tych psychoanalitycznych koncepcji przeniesienia i przeciwprzeniesienia i wykorzystania ich w innym epistemologicznym, filozoficznym i klinicznym systemie terapii Gestalt.

Odnośnik

Artykuł dostępny jest tutaj: https://gestalt.edu.pl/artykuly/trwale-tematy-relacyjne/

Kategorie
J

Janowski Maciej, Biedrycka Monika, Skuteczność psychoterapii Gestalt w zakresie regulacji emocji u pacjentów z zaburzeniami nerwicowymi/lękowymi (tekst)

Autorzy prezentują badania, których celem była ocena wpływu terapii grupowej w podejściu Gestalt na strategie regulacji emocji, stosowane przez pacjentów z rozpoznaniem zaburzeń nerwicowych. Artykuł wprowadza czytelnika w problematykę regulacji emocji, opisuje optymalne i zakłócone strategie reagowania oraz metody terapii Gestalt, związane z wprowadzaniem zmian w tym zakresie, jak również wyniki badań, wskazujące na zakres skuteczności tego rodzaju oddziaływań.

Odnośnik

Link do artykułu: http://www.psychoterapiaptp.pl/uploads/PT_4_2014/63Janowski_PT2014i4.pdf